آنجا که وطنم بود عشقم نبود خانه ای بود، خانه من نبود و آنچنان غربت را احساس می کردم که انگار وطنم هم نیست.

اینجا وطنم نیست، عشقم نیست، خانه من نیست باز بیش از پیش غربت را احساس می کنم. ولی می دانم که اینجا هم وطنم نیست.

کجا باشم که وطن باشد، خانه ای باشد متعلق به من،عشقم باشد و غربتی نباشد.

می خواهم آنجا باشم که خانه ای باشد متعلق به ما، تو باشی که عشقم هستی، می دانم آنجا وطن است و غربت نیست.

آنجا کجاست ؟ تو بگو!

آرزویم بود زمانی که به تو بدرود می گویم در خاک تو برای ابدیت جای بگیرم  اما افسوس که خاک تو گرفتار نامردان است و جایی برای آرامش من ندارد. خاک تو، سر تا سر زندان شده است و من اسیر تو بودم.  مرا ببخش که تنهایم ودستانم از همه جا کوتاست و جانم هم دردی از تو دوا نمی کند پس چاره ای جز ترک تو ندارم. تنهایم چون مردان تو مرده اند و یا به خاکی دیگر پناهنده شده اند. زنان تو افسرده، سرخورده و آواره اند و روزی هزاران بار آرزوی مرگ دارند.

کاش دهان باز می کردی و مردمت را برای همیشه در خود به آرامش می رساندی یا به نشانه اعتراض مردگانت را در خاک خود جای نمی دادی. کاش فریاد می کشیدی تا صدای بی عدالتی و جنایت در خاک تو به گوش نرسد. کاش می گریستی تا کثافت نشسته بر وجودت پاک شود.

می دانم دیگر رمقی برای ادامه این راه طولانی نداری. می دانم سال هاست هر کس به تو رسید خنجر از پشت زد.  به تو حق می دهم و می دانم جز صبوری چاره ای دیگر نداری. با این حال برای فرزندان یتیمت هنوز پدر و مادری.

به گوش شنیدم ، چگونه سرمایه هایت را که صادقانه در اختیار مردمت نهادی، به تاراج بردند و به آنجا بردند که عرب نی انداخت و به چشم دیدم که چگونه فرهنگ، زبان و دین شان را به تو تحمیل کردند و تو هم آنچنان که مردمت سکوت کردند، سکوت کردی. تو ظاهراً مستعمره نیستی اما مدت هاست فروخته شده ای. خلیج ات گویی هم به باد فنا رفت.

مردمت از مرگ ترسیدند تو از چه  ترسیدی؟ تو که عظمتت در زمان کورش کبیر چشم دنیا را خیره کرده بود. چرا اینقدر حقیر شده ای. می روم تا حقارتت را نبینم. تا حقارت خویش را نبینم. دیگر تحمل این همه بی حرمتی و توهین را ندارم.

 تو را با همه تعلقات ام به خودت می سپارم اما بدان هر کجا که باشم قلبم برای تو و آزادی تو می تپد. به امید آن روز که عاری از پلیدی و ستم شوی.

 به تو عشق می ورزم و بر خاک تو هزاران بوسه می فرستم.

بدورود ای ایران