عکس اینجا

اول توضیح عکس به جناب سعدی ربطی ندارد به پست بنده ممکن است ربطی پیدا کند.

جناب سعدی فرمودند:

    بنی آدم اعضای یک پیکرند                             که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار                           دگر عضو ها را نماند قرار

قبلا گفتم اگر جناب فردوسی بود حرفش را پس می گرفت حالا می خواهم بگویم اگر سعدی هم بود حرفش را پس می گرفت چون من مجبورش می کردم.

این پست را اول بخوانید.

جریان این است که گاهی جریاناتی با نور کم٬ در گوشه ای از دنیا روشن می شوند اما به زودی خاموش می شوند نه به این خاطر که ارزشش کم است بلکه به این خاطر که قدرتش کم است.

ممکن است کسی دست نداشته باشد اما درد نداشته باشد.

ممکن است همه را هم داشته باشد اما درد هم داشته باشد.

ممکن است مغز داشته باشد درد بیشتر داشته باشد یا مغز هم داشته باشد اما درد نداشته باشد اما اگر مغز نداشته باشد درد هم نداشته باشد.

هر که اعضایش بیش دردش بیشتر یا هر که را اعضایش کمتر دردش بیشترمثلا.

یا کسی عقل نداشته باشد و خودش را سر بداند یا کسی عقل هم داشته باشد اما ته شده باشد.

یا کسی همه ی اعضا را داشته باشد اما سر نباشد یا هیچ اعضایی نداشته باشد اما سر باشد.مثل این یکی

پس حالا من می خواهم چه نتیجه ای از این ها بگیرم نمی دونم شاید می خواستم حال جناب سعدی را بگیرم که یه شعری گفته که بنده در آن مانده ام.

چون اعضای یک پیکر آن طوری هایی که این جناب فرمودند انگار با هم برابر نیستند

مثلا اگر در سر کاه باشد و چربی تمام بدن آدم را فرا بگیرد آنوقت پاهای بدبخت چه گناهی کرده اند که تمام وزن بدن را باید تحمل کند اینکه آخرش خشک و تر با هم می سوزند دلیل برابری می شود؟

حالا حکایت ما آدمهاست که هر وقت به صرفمان نباشد اعضای یک دیگرمی شدیم^۱ هر وقت هم به صرفمان باشد یک پیکر می شویم یا ممکن است به صرفمان باشد اعضای یک دیگر شویم^۲ یا به صرفمان نباشد اعضای یک پیکر نشویم.

۱....

۲....

۳....

۴.نمی دونستم توی این۱و۲و۳ چی بنویسم.